Güneş batıyordu ve kızıllığı bir de okyanusun içinden izledim. Ama bence asıl görülmesi gereken yer olan karanın, yani beyaz sahilin, yani palmiyelerin, yani palmiyeden şemsiyelerin, yani kimsesizliğin ve fakirliğin, bu güzel alacakaranlıkta nasıl göründüğünü aklıma kazıdım. Kübayı böyle bir yer olarak ilk ve son görüşüm olabilirdi çünkü.
Okyanusa ilk girişimdi. Korkuyla mutluluk arasındaydı. Fakirlikle zenginlik, yabancılıkla aidiyetlik, gitmekle kalmak arasındaydı. Kübayı sevdim, o da beni sevdi mi acaba?
4 kişi şunu demiş:
Tropik yağmur yemedin mi yavrum, sıcakta yağmur deniz, o da ilginç oluyor..
Eminim ki çoooOOooookkk sevmiştir İlkercim :)
Kısa ve insanı içine çeken bir yazı olmuş İlker. Böyle yazıları seviyorum. Sen de oradaymış gibi hissedebiliyorsun. İyi gezmeler!
Çok güzel ilker bu çook, hep yaz! (Sevil&Aytek)
Yorum Gönder